2. Symetryczno-erotyczna

Dzień drugi

ONA

Posam się s miociom syrm...symt... sytmeryczno-licznom i niechoniesznie szystom!

Nie, nie, nie! To się nie dzieje naprawdę. O nie! To po prostu nie ma prawa dziać się naprawdę. Ja protestuję! Za coś takiego, to mi powinni zapłacić przynajmniej z pięć razy więcej. Plus odszkodowanie za uraz psychiczny!

Odruchowo zerkam na zegarek. Za piętnaście szósta. Ma dzieciak zdrowie, nie przeczę. Tylko główka jeszcze nie ta, jak widać. A raczej słychać! Enej w wykonaniu bełkocząco-fałszującego Niemca. Miodzio po prostu! Tylko ciekawe, czy ten inteligent w ogóle wie, co śpiewa... Tfu - co śpiewać usiłuje. Zgaduję, że ani ciut ciut! No ale dobra, wakacje są. Poza tym przecież ja sama – w sensie osobiście, bo tak to z koleżanką byłam – nie dalej jak tydzień temu japę na pół Stuttgartu darłam i shakirowe La Tortura moim marnym, alkoholowo-zawodzącym głosem katowałam. I wierzcie mi, po dziś dzień bladego pojęcia nie mam, cóż ta piękna, jasnowłosa dziewoja po temu hiszpańskiemu w oryginale tak szprecha. Niech więc mu będzie, jestem całkowicie skłonna wybaczyć bałwanowi ten jego nędzny popis wokalny z odą pochwalną do miłości niekoniecznie przyzwoitej. Pod jednym, malusieńkim waruneczkiem – niech, do jasnej ciasnej, już przestanie się wydzierać i łaskawie pójdzie wreszcie spać!

Ale nieeeeeee…

Tup, tup, tup – po schodach się geniusz będzie gramolił.

Sofa w salonie za krótka?

Nie wstanę! O, nie ma mowy! Niech się wypcha, małolat jeden. Sam się upił, to niech sobie teraz sirota sama radzi. Choćby miał na czworaka te stopnie pokonać, czołgać się lub do ściany przytulać. Ja tam nie zamierzam opuszczać mojego wygodnego, przytulnego posłanka i idealnie wychłodzonego pokoiku. Nie, nie, nie!

Łup, łup, łup. Łubudubu dup... Bum. Ała!!! – Zrywam się z łóżka i pędzę, mało nóg za sobą nie pogubię.

No przecież, jak mi się idiota drugiego dnia pobytu weźmie i zabije, to nie dość, że złamanego centa na oczy nie zobaczę, Ulla zapewne też zwolni mnie z pracy, to jeszcze do domu mi od razu każą wracać. W samiuśki środek śmierdzącego, upalnego Stuttgartu, gdzie ani plaży, ani morza, ani nawet jednej, malusieńkiej palemki. Niech sobie chłopaczyna z tydzień pożyje, żebym się chociaż opalić zdążyła.

Docieram migiem na miejsce, choć w połowie drogi sama omal nie wywijam pokazowego piruetu na moim porzuconym klapku - Ups, chyba mamy winowajcę - i patrzę niepewnie na rozwalonego przez pół korytarza patyczaka – oczywiście trzy kroki dalej piękna, duża, rozkładana sofa! - a dokładnie rzecz ujmując, na jego klatkę piersiową odzianą w gustowną, czarną koszulę. No w sumie lepsze to, niż jakby miał niczego na sobie nie mieć – po co szukać oznak oddechu, skoro można bezkarnie podziwiać takie mięśnie, co nie? – ale przy mojej słabości do ciemnych koszul, nie przeczę, przez moment mam spory problem ze skupieniem uwagi na tym, co istotne. Szybko jednak przypominam sobie wiek oraz irytujący charakterek tegoż oto gagatka i wyłapuję miarowy, spokojny ruch jego wychudzono-wysportowanego ciała. Czyli gagat żyje – plus. W dodatku oddycha normalnie, więc żadne usta-usta mi nie grożą. Minus. Żartuję. Jakoś „całowanie” nieprzytomnych mnie nie pociąga. Ale już jakiś drobny masaż serca… Trzeba by chyba rozpiąć tę koszulę.

Otrząsam się szybko z tych kompromitujących myśli, bo inteligent oczy otwiera i wygląda, jakby dostał porządnie obuchem w łeb. Oczy na wierzch wywala. Przerażenie, ból? Coś tam się czai w tych jego rozmytych alkoholem ślepiach, a usta wykrzywia podobny grymas.

- Boli cię coś? - Tak, kurczę, przejęłam się, no! I już wcale nie chodzi mi o kasę, czy wakacje. Tak normalnie, po ludzku szkoda mi chłopaka. A jak sobie kręgosłup rozwalił? Albo jakiegoś wstrząśnienia mózgu dorobił? A może jeszcze jaki inny pierun go dorwał? W dodatku wszystko, kurka wodna, przeze mnie, bo buty, matoł, zostawiłam na schodach. – Proszę, młody, powiedz coś. - Klękam tuż obok i delikatnie chwytam jego dłoń w swoją. Przez chwilę jestem skłonna wybaczyć mu wszystkie popełnione dotąd grzechy.

Przez chwilę!

Podnosi się inteligent do pozycji siedzącej i targa swoje blond włoski. Spogląda na mnie, prawie przystawiając swój nos do mojego, po czym się odsuwa i zaczyna kręcić głową jak opętany, mrucząc przy okazji coś dziwnego pod nosem. W końcu łapy wyciąga do przodu i macha nimi gdzieś koło mojego ucha, chichrając się przy tym coraz głośniej.

- Dwie rude jędze! Tabuny rudych jędz. Chcą mnie zjeść! Wstrętne, rude, ziel... Kchik! O nie, czkawki...kchik... dostałem! - Ręce mi opadają. Nie mam nawet siły wściec się na niego za te rude jędze. Wstaję tylko z podłogi, otrzepuję króciutkie spodenki ze Snoopim i chcę odejść, nim dostrzeże te kilka słonych kropelek błąkających się w kącikach moich oczu. Nie dam bałwanowi tej satysfakcji, nie zobaczy, że mimo wszystko zabolały mnie jego słowa. - Ej rude, gdzie idziecie! Księżniczki... kchik... pomóżcie mi! Kchik! Proszę! Nie... kchik... zostawiajcie mnie – krzyczy, próbując złapać mnie za nogę.

Ledwo udaje mi się wejść na pierwszy schodek, a ten niestety w końcu trafia we właściwie miejsce. Chwilę później mój tyłek z impetem ląduje na jego brzuchu. Cóż, chyba nawet zbytnio tego nie odczuł. Nie, nie próbuję wam wmówić, że takie piórko ze mnie. Wręcz przeciwne, ale mój wielki zadek z całą pewnością wywołał mniejsze szkody niż stopa, która niefortunnie trafiła w miejsce, w które trafić nie powinna. Grymas na twarzy blondasa z całą pewnością wyraża teraz cierpienie. Miejmy nadzieję, że jutro pijok nie będzie nic pamiętał. Wmówię mu, że Ali lubi takie brutalne zabawy. On się będzie cieszył, że w ogóle udało mu się coś zdziałać, a ja zostanę oczyszczona z zarzutów ewentualnego pozbawienia go szans na potomstwo.

- O żesz ty, kur... - No proszę, po czkawce ani śladu. W sumie po pijaństwie chyba też! Trzeba by to opatentować! Trzeźwość w kilka sekund. Tylko czy cena nie okazałaby się nieco zbyt wysoka? - To bolało!

 - Podmuchać, pochuchać, ucałować ziaziu? – wydobywa się z moich ust, zanim zdążam ugryźć się w ten mój głupi język. Zagryza zęby, powstrzymując ból, po czym zerka na mnie zaskoczony i rozbawiony! Czuję, jak policzki zajmują mi się żywym ogniem zawstydzenia. Głupia ja i moje głupie gadki!

- Podnieciłbym się, gdybyś właśnie nie pozbawiła mnie szans na tę przyjemność.

A gryyyy! A bryyy! A aaaaaa...!

Wstaję, kopiąc go przy okazji jeszcze raz. Tym razem w tyłek.

- Ej, księżniczko, wracaj tu! Najpierw mnie taka nokautuje, a później zostawia biednego, samego na środku korytarza!

- Wypchaj się! Poza tym trzy kroki dalej masz kanapę, bałwanie!

Cztery godziny później jeszcze bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że główka Andusia ma przed sobą jeszcze bardzo długą drogę zdobywania doświadczenia i twardości. Kiedy opuszczam nasz domek, udając się na lekcję nurkowania, słyszę jedynie głośny jęk i cichutką prośbę 'zasuń rolety'. Inteligent jakimś cudem doczłapał się do sofy, leży więc tam skulony w kłębek i zdycha. No cóż, trzeźwość w pięć sekund najwyraźniej kaca nie eliminuje. Na plaży zastanę natomiast rozpromienione trzyliterówki. Świeżutkie, pachnące i bez najmniejszego śladudnia po. Jedynie rozczarowanie na widok mnie w pojedynkę nieco psuje ich idealne buźki.

Ojoj!

Rzucam im tylko, że Andi nie czuje się najlepiej i opadam na gorący piasek. Jak się okazuje, zdecydowanie za blisko. Przez najbliższą godzinę zamiast wykładu starego dziada o... no właśnie, nawet nie wiem o czym... słucham trajkotania i nieustających ochów i achów.

A jakie on ma śliczne oczy.

A te jego słodkie blond włosy.

A jaką ma klatę

No cóż, nie sposób się nie zgodzić.

A widziałaś, jak tańczy.

A jak całuje...

Że co, proszę???

Czy już wspominałam, że za mało mi płacą?

***

Dzień wyjazdu

ON

Kazałaś mi dorosnąć, a sama zachowujesz się jak dziecko we mgle.

- Chyba się w tobie zakochałem. - Aż wstrzymuję oddech, w przeszywającej cichy oczekując odpowiedzi. Wiem, że nie powinienem tego robić, ale chęć poznania twoich prawdziwych uczuć okazuje się silniejsza od zdrowego rozsądku i uczciwości.

Wycieram umaziane zieloną pastą do zębów ręce w spodnie od pidżamy, – przeklęty Freitag i jego durne pomysły – wsłuchując się w cichy szelest kanapy. Wiercisz się nerwowo, a twój przyśpieszony oddech słychać nawet u szczytu schodów. Nie wiem, co nie pozwala ci odpowiedzieć. Dobre serce, które nie potrafi nikogo zranić, czy może jednak niepewność? Może świat wcale nie jest czarno-biały, może nudziarze nie łączą się jedynie z nudziarzami, brzydale z... a nie, sorry... kujony z kujonami, a uczucia do młodszego chłopaka to może wcale nie jest grzech?

- Jesteś pijany, nie wiesz co mówisz. - Słyszysz, jak drży ci głos? Mam odpowiedź na moje pytanie. Chyba właśnie zgrzeszyłaś, księżniczko. - A ja jestem z Severinem. To jego kocham.

Wstajesz z miejsca, ale nie jesteś w stanie zrobić ani kroku. Twoja drobna dłoń pozostaje w zakleszczu silnej ręki.

Uśmiecham się nieznaczenie. Teraz mogę spokojnie iść spać, bo wiesz co? Ten twój poukładany świat dorosłych, to jedno wielkie bagno. Potrzebujesz młodzieńczego szaleństwa, żeby poczuć, że żyjesz. Że kochasz.

Kłamczuszka!

***

- Wow! Wanki poszedł biegać? - rzucam w ramach dzień dobry, unosząc do góry jedną połówkę częściowo wyciśniętej, częściowo wygryzionej pomarańczy. Cząstka grapefruita w bardzo podobnym stanie przeskakuje właśnie z twoich palców do kosza. Robię krok, aby również pozbyć się zwłok owoca, omal nie wywracając się na skórce od banana. - Rany, czy ten koleś zawsze musi robić taki burdel?

- Wiesz co, Welli? Nie chce mi się wracać do domu, kurczę, będę tęsknić za tym syfiarzem – śmiejesz się radośnie. Nagle dostrzegam ten błysk w twoich oczach i głupkowaty uśmieszek błąkający się po malinowych usteczkach. Promieniejesz jak zakochana małolata. Nie zaprzeczaj!

- Tylko za nim? - pytam przekornie, robiąc kolejny krok i tym razem skrzętnie uważając na szczątki wankowego koktajlu, którym nie udało się wylądować w jego długaśnym przełyku. Odskakujesz w tył, przywierając plecami do lodówki, a ja uparcie zbliżam się do ciebie. - Tylko za Wankiem będziesz tęsknić? - powtarzam z wymownym spojrzeniem w kierunku kanapy.

- I za Severinem. - Głos drży ci dokładnie tak samo jak w nocy, kłamczuszko.

- Co za mną? - Niespodziewany głos za naszymi plecami sprawia, że ja odskakuję w tył, a ty w bok. Mnie załatwia coś niedużego, różowego, a ciebie połówka rozciapanej na posadzce brzoskwini. Ale chwila, chwila, bo nagle przewracasz się na czworaka i podpełzasz do mnie z miną Krzysztofa Kolumba przy lądach Ameryki.

- Mój klapek! - wołasz, wyrywając mi z ręki to małe, różowe coś.

Mówiłem już, że nie znoszę bałaganiarzy?

- Możecie się łaskawie uciszyć, łeb mi pęka! - dociera do nas jękliwy głos, a chwilę później nad naszymi głowami pojawia się rozczochrana i wyraźnie zbolała łepetyna Marinusa.

Szczerzę się jak głupi, ale tego nie zauważasz, jak zaczarowana wpatrując się w przeklętego klapa z plamą po gumie. Tak, schowałem ci go tuż po tym, jak zaserwowałaś mi nim długi i bardzo bolesny poranek drugiego dnia naszego pobytu na Cyprze.

###

- Andi, żyjesz? - Dochodziła pierwsza popołudniu, kiedy wróciłaś w końcu do naszego domku. Jakąś godzinę wcześniej wyłożyłem się wygodnie na leżaku w ogródku i – wcale nie grzebiąc wcześniej w twoich rzeczach – zacząłem czytać Harrego Pottera. No co, przecież to wcale nie są książki dla dzieci. - Andi!

W darciu japy to ty chyba byłaś mistrzynią.

- Tu jestem – krzyknąłem, czując jak mój własny głos odbija się niczym piłka pingpongowa w mojej głowie i wciąż jeszcze sieje spustoszenie.

Chwilę później zjawiłaś się tuż obok, tyle że nie sama. Ali klasnęła tylko głośno w dłonie i, krzycząc radosne 'kurczę, macie jakuzzi', zrzuciła z siebie koszulkę oraz spódniczkę. Miała białe, bardzo skąpe bikini, które podkreślało jej opaleniznę i pozostawiało naprawdę niewielkie kawałeczki bladej skóry. Idealny brąz na plecach zdradzał, że nierzadko praktykowała też opalanie topless. W dodatku te jej nogi, długie, piękne nogi do nieba...

- No proszę, widzę, że z twoim ziaziu już wszystko w porządku. - Twój rozbawiony i nieco złośliwy głosik wyrwał mnie ze strefy wyjątkowo przyjemnych marzeń o Alicji. Rzuciłem zdezorientowane spojrzenie w twoim kierunku, ale szybko dotarł do mnie sens tych słów. O żesz, faktycznie wszystko działa jak powinno.

Tylko, kurde, nie w takiej chwili!

Siedząca obok ciebie Flo odsunęła na bok lustrowaną z pobłażaniem powieść pani Rowling i szturchając się z tobą porozumiewawczo, również zaczęła się chichrać.

- Hej, panny, co wam tak wesoło? - zawołała Ali, ale zanim zdążyłyście się wychichotać, albo ona zdążyła zobaczyć powód waszej wesołości, zwiałem do domu.

- Ej, Welli, zaczekaj. Samemu to tak niezdrowo, pomożemy ci! - krzyknęła Fiona i teraz rechotałyście już w trójkę. - Tylko nie wiadomo, czy to Ali tak go podnieciła, czy Hermiona – dodała, stukając palcem w książkę. Miałem ochotę zapaść się pod ziemię.

- A może Ron? Może on lubi rudzielce? - dołączyła się do tego wszystkiego Ali. Nie mogłybyście chociaż mówić odrobinkę ciszej? Tak żebym nie musiał tego słuchać. - Gdybyś nie była jego młodszą siostrą, Vilma, to chyba bym była zazdrosna.

ŁUPS!

Miałem ochotę cię poćwiartować. Tak drobniusieńko, żeby każdy twój wredny pieg miał swoją własną cząsteczkę. Owszem, wiedziałem, że racjonalnie patrząc, w tym wszystkim nie było zbytnio twojej winy. Przecież nie ty kazałaś mi zachowywać się jak smarkaty trzynastolatek z burzą hormonów, który pierwszy raz w życiu zobaczył gołą babę. Ba, przecież ona wcale goła nie była, no przynajmniej nie w rzeczywistości. Tyle że ja bynajmniej nie chciałem wówczas myśleć racjonalnie. Prawda była taka, że bez ciebie, ruda małpo, wszystko układało się wprost idealnie, ale kiedy tylko pojawiałaś się w pobliżu, znów czułem się jak głupi dzieciak. Nawet jeśli ewidentnie było widać, że jestem już młodym mężczyzną.

- Młodsza siostra, powiadasz? A ileż to ja mam lat? Piętnaście?

- Siedemnaście. – Miałaś wyjątkowo dziwną minę, a to w sumie dopiero był początek mojego pogrążania się. - Ja dwadzieścia trzy.

I tak oto, zamiast cię poćwiartować, wieczorem musiałem cię wziąć ze sobą na dyskotekę.

Ruda, wredna małpa szantażystka!