Epilog. Wesele

dwa lata później

ONI

‘A ja się durna łudziłam, że to stado galopujących baranów kiedyś dorośnie.

Ej, przecież urośliśmy!

No właśnie.’

- Gdyby mi tak ktoś dwa lata temu powiedział, że Pierwszy Wielki hajtnie się najwcześniej z nas wszystkich, to bym nie uwierzył.

- Czekaj, czekaj, jeszcze się nie hajtnął. Zawsze jest cień szansy, że dziewczyna w końcu przejrzy na oczy, zda sobie sprawę, że to jednak ja jestem tym jedynym i zostawi wariata przed ołtarzem.

- Chyba pod palmą. Romantyk nagle się znalazł. Weźmiemy ślub na Cyprze, bo tam się wszystko zaczęło... Kicz, Rysiu, kicz!

- Tylko sobie, biedak, nie przekalkulował, że wieczór panieński to jego luba też na Cyprze spędzi. Kto tam wie, czy dziś to ona wciąż na Wyspie Afrodyty, czy może już z innymi bogami miłości w jakiejś tam Malezji się zapoznaje.

- Wy wiecie, że ja tu z wami siedzę i to wszystko słyszę? Lepiej sami byście sobie jakieś fajne panny znaleźli, a nie...

- Chyba będę ojcem.

♥♥♥

- To co, mała, wciąż zdecydowana na wieczne sypianie już tylko z tym jednym, jedynym? Na takie ciasteczka, jak nasz kochany blond nurek, będziesz już mogła co najwyżej pozerkać ukradkiem.

- Ej, nie wiem, kim był ten blond diabeł wczoraj, ale... O mamusiu! Za niego mogłabym wyjść nawet zaraz. Ale nie za Freitaga.

- Boś ty tak samo głupia i długa jak twój brat. W dodatku kochasz się w Wanku, więc normalna to ty być nie możesz. Poza tym, jak można nie wiedzieć, kto to Akseli?! Wróć ty do przedszkola, Wellinger.

- A właśnie! Kupiłam ci różowe, puchate kajdanki!

- A właśnie? Skojarzyło ci się to z przedszkolem, Wellingerem, czy po prostu przypomniały ci się twoje zabawy z panem policjantem? Chyba, że to Severin preferuje takie urozmaicenia. Zdecydowałabyś się w końcu, a nie...

- Niedobrze mi!

- Oho, ktoś tu chyba za dużo martini wczoraj wypił.

- Ale ona wczoraj nic nie piła!

♥♥♥

'I don't wanna close my eyes
I don't wanna fall asleep
'Cause I'd miss you, baby
And I don't want to miss a thing'

[Aerosmith – I don't want to miss a thing]

Czy może być coś bardziej magicznego niż dwoje zakochany ludzi, którzy wirując w swoim pierwszy weselnym tańcu, gubią cały otaczający ich świat? To ich niesamowite spojrzenie, pełne miłości i szczęścia; ten blask, którego nie sposób pomylić z żadnym innym; ten najprawdziwszy, najszerszy uśmiech świata, który ozdabia usta kobiety lepiej niż jakakolwiek szminka. I nieważne, że piasek sypie się do butów, a długa sukienka plącze pod nogami. Nieważne nawet, że rodzice ukradkiem ocierają łzy wzruszenia, a kumple po kryjomu otwierają już kolejnego szampana. Oni są sami, w najbardziej romantycznej chwili, w świecie uczuć, które zaprowadziły ich tego dnia przed palmowy ołtarz i pozwoliły wymówić najpiękniejszą przysięgę.

Na dobre i na złe.

Często mu dogryzałem i podśmiewałem razem z innymi, ale tak naprawdę Pierwszy Wielki znów stał się moim niekwestionowanym guru w kwestii kobiet. Pokazał, że do prawdziwego szczęścia nie potrzeba niezliczonej ilości naiwnych panienek na jedną noc, że warto znaleźć tę jedną, jedyną , która będzie nas kochać nawet wówczas, kiedy stracimy karierę, piękne, gęste włosy i większość zębów. Nagle ja też zamarzyłem, aby na rozgrzanym piasku cypryjskiej plaży wziąć w ramiona kobietę mojego życia i zatańczyć z nią tysięczną piosenkę. Pierwszą jako małżeństwo.

- Prześlicznie wyglądają – szepcze stojąca obok mnie Vilma, ocierając ukradkiem zbłąkaną łzę. Ma rację, Richi i Basia prezentują się po prostu idealnie. On w czarnym garniturze i bordowym krawacie, podkreślającym jego dwukolorowe tęczówki, ona w gustownej koronce z oszałamiającym wycięciem aż po sam dół pleców. Długie, rubinowe włosy spięte ma w warkocz przyozdobiony kremowymi różami. Bose stopy z gracją i wyczuciem poruszają się po ciepłym jeszcze podłożu, zdradzając czerwony lakier na paznokciach.

Szepczą coś do siebie. Może czułe słówka? Plany na wspólną przyszłość? Pomysły na podróż poślubną?

A może wymieniają się właśnie tym, co usłyszeli tego poranka? No bo przecież wszystkie świeżo upieczone małżeństwa podczas pierwszego tańca plotkują sobie o przyjaciołach, zamiast cieszyć własnym szczęściem i miłością!

- O czym to tak moja piękna żona rozmyśla?

- Myślę, że niedługo będziemy się bawić na weselu twojego najlepszego przyjaciela.

- Andi nie jest moim najlepszym przyjacielem.

- Andi? Czemu Andi? O czym ty mówisz? Vilma jest w ciąży. Mam nadzieję, że z Severinem.

- Vilma? Nie żartuj! Niestety chyba muszę zgasić twoją nadzieję, kochanie. Andi powiedział nam dziś przy śniadaniu, że chyba będzie ojcem. Myślałem, że...

- Andi? Nie, nie, nie! Ona nie może być tak durna. Błagam, powiedz, że nie!

- ... to Wellinger. Zresztą nie tylko ja. Ale Vil... Myślisz, że to coś poważnego?

- Może... W sumie mieszkają razem prawie od roku. Kto tam wie, co dzieje się w tych czterech ścianach ich małego mieszkanka. Severin od początku wariował na myśl, że ona zamieszka z Wellim i proszę bardzo, sam się doigrał.

- Uśmiechasz się.

- Wyobrażam sobie Andiego z maleństwem na rękach.

♥♥♥

- Siku! Vilma, siku! - Serio? Teraz to już zawsze będzie tak wyglądać? Choć mam nadzieję, że moje kochane dzieciątko będzie jednak wolało wołać do mnie mamusiu. No i na codzień nie będzie jednak nosiło kilkuwarstwowej sukni ślubnej. Szczególnie jeśli to będzie chłopczyk.

Zerkam więc przekornie na radośnie wyszczerzonego rudzielca przy moim boku. Jak widać nawet wizja wyplątywania się z tego oplatającego ją, białego potwora nie jest w stanie zachwiać uroku tych najszczęśliwszych chwil.

- No popatrz, to już nawet Welli dwa lata temu potrafił załatwiać takie sprawy sam - rzucam z przekąsem., mimo wszystko podnosząc się z wygodnego krzesełka i omal nie wywijając orła przez wredne, kilkunastocentymetrowe szpilki na moich nogach. Zważywszy na okoliczności chyba powinnam je polubić.

- Hahaha... Uśmiałam się jak nigdy. Pogadamy niedługo, jak to ty będziesz paradować cały dzień w czymś takim! - burczy, wskazując na sukienkę, której tren z całą pewnością nie zmieści się w przegródce damskiej toalety. - A mówiłam baranowi, żeby zrobić wesele w Blogspocie. W małej czarnej... no dobra, nawet w małej białej prezentowałabym się znacznie lepiej, a w nocy znacznie łatwiej i szybciej byłoby się jej pozbyć. - Śmieję się tylko wesoło. Trzeba przyznać, że trafił swój na swego. Nudzić to oni się nie będą. W żadnej dziedzinie wspólnego pożycia. - To co, Vil, kiedy będziemy tańcować na twoim weselu? - Chwilę później, kiedy już wszystkie guziki, guziczki i haftki zostają zapięte, odpięte i przepięte we właściwe miejsce, z kabiny nadbiega pytanie, które zwala mnie z nóg niemal z taką samą sprawnością jak te przeklęte obcasy. Wskakuję na blat umywalki i wzdycham cichutko. W końcu wszystkie najważniejsze rozmowy przyjaciółek zazwyczaj odbywają się w babskich kiblach. Wiem więc, że szanse na ucieczkę od tematu mam raczej marne, szczególnie że do środka wpadają nagle Emma, Annie i mała Wellinger.

- Nie śpieszy mi się do małżeństwa. Poza tym, gdybyś zapomniała, a wiem, że bardzo lubisz zapominać, że zerwałam z Severinem, nie mam nawet kandydata na męża.

- Ale za to masz na ojca – wtrąca się Em, siadając obok mnie na blacie i delikatnie kopiąc w łydkę. - Nie zgrywaj się. Uwierzyłabym, że się zatrułaś i dlatego nie tknęłaś ani kropelki na wieczorze panieńskim, ale sok brzoskwiniowy podczas toastu? Wpadłaś Vil. Przyznawaj się więc lepiej, kto jest tym szczęściarzem. Severin czy Marinus?

- Andi! - wyręcza mnie Panna Młoda, zatrzaskując za sobą drzwiczki i chlapiąc na mnie wodą podczas mycia rąk.

- Mój brat? - Brwi Wellingerównej niebezpiecznie podjeżdżają do góry. W sumie nie jestem pewna, jaką odpowiedz wolałaby usłyszeć. - Mój młodszy braciszek będzie ojcem? Jaja sobie robisz? - Zawstydzona wbijam wzrok w podłogę. - Błagam, powiedz, że to nieprawda, że to nie...

- Przepraszam, Juls. To była tylko jedna, nic nieznacząca noc. Jedna, jedyna... - Sama słyszę, jak beznadziejnie brzmią te słowa. Tym bardziej, że przecież obydwie doskonale znamy Andiego i jego wielkie serce. - Severin przypadkiem dowiedział się o tym, co było między mną a Marinusem na Cyprze i po przeprowadzce do Monachium. Wpadł do nas do mieszkania i nagadał mi takich rzeczy, że przez pół nocy piłam wino i beczałam Andreasowi w rękaw. - Chciałam przerwać, nie zanudzać ich dalszymi szczegółami, ale nagle zobaczyłam przed sobą cztery zaciekawione buźki z błyszczącymi oczami i lekko rozdziawionymi ustami. Nawet Julka szturchnęła mnie mocno, zmuszając do kontynuacji. - Alkohol wciąż szumiał mi w głowie, ale łzy w końcu się skończyły. Zaczęłam być wściekła, bardzo wściekła. Zadzwoniłam do Severina i zaczęłam się na niego drzeć, ale Andi zabrał mi telefon, a później próbował uspokoić. Szamotaliśmy się po całej kanapie, aż w końcu z głośnym śmiechem wylądowaliśmy na podłodze. Zgaduję, że to ja go pierwsza pocałowałam, on w życiu by się na to nie odważył, ale też nie zaprotestował. Ani przy pocałunku, ani później...

♥♥♥

- Wellinger, zabiję cię! Przysięgam!

Mówiłem już, że jesteśmy specjalistami w rozwalaniu różnych imprez? Najlepsze jest jednak to, że Richard z Baśką wydają się naprawdę świetnie bawić, mimo iż jeden z ich gości siedzi skulony pod grupką karłowatych palm, a drugi lata po plaży, wrzeszcząc, że go zabije. Cypryjczycy zapamiętają nas sobie chyba na długi, długi czas. Wywieszą na lotnisku nasze zdjęcia z dopiskiem: 'nie wpuszczać pod żadnym pozorem'. Jeszcze jak na noc poślubną Pierwszy Wielki znów zapomni o zamknięciu okna, to zaczną przyklejać te zdjęcia do tarcz w klubach dart.

- Severin, kto to widział, żeby pierwszy drużba nie tańczył jeszcze z Panną Młodą, co? Chodź – oddycham z ulgą, słysząc aksamitny głosik ślicznego rudzielca. Wiem, że Freund, gentleman od siedmiu boleści, nie odmówi kobiecie. Jednak chwilę później aż podskakuję do góry ze strachu, bo ktoś gramoli się pod moje schronienie.

- Hej, dzieciaku – rzuca częściowo zawstydzona, częściowo wesoła Vilma. Taka to ma dobrze, może sobie usiąść wyprostowana, a nie skręcać się w kłębek, żeby łeb znad drzewa nie wystawał. - Przepraszam. Nie chciałam, żeby tak to wyszło i żebyś dowiedział się w taki sposób. Jeszcze ten wariat rozwala Ryśkowi i Basi wesele.

- No proszę cię, widziałaś ekscytację Richiego, jak Severin zaczął szaleć? Jesteś wśród Niemaszków, krasnalku, dla nas dzień bez takiej afery, to dzień stracony, a świeżo upieczona Frau Freitag, wżeniając się w naszą drużynę, też chyba wiedziała w co się pakuje. Co do dziecka... - Przytulam ją mocno do siebie. No i co, że jest siedem lat ode mnie starsza? Każda kobieta potrzebuje czasem wsparcia, nawet na tak młodziutkim ramieniu. - Wiedziałem o nim. Wanki tak się stresował tym weselem, że zaczął robić porządki w całym mieszkaniu. Łącznie z twoją łazienką. Przyleciał do mnie, wymachując jak wariat pozytywnym testem. Więc albo Basia musiała być u ciebie i ziściłoby się największe marzenie Richarda, albo to ty.

- Boję się, Welli. Nie wiem co teraz będzie.

- A jak myślisz? Ślub, dzidziuś i wiecznie nadąsany Freund na karku. Pamiętasz tamten dzień, kiedy wróciliśmy z Wisły? Twoja mina na widok mojego podbitego oka, a później to wściekłe: błagam powiedź, że ci dom zalało, okradli cię, masz myszy, szczury, albo inne robale!

- Tak, pamiętam. Wanki stwierdził, że ma szczura, ale nie chciał go brać ze sobą, żebym się nie wystraszyła. Rany, z kim ja się zadaję?! Jeden świr tak się boi, żebym go nie zdradziła, że nasyła na nas drugiego świra, a trzeci świr się na to zgadza, bo przecież we trójkę będzie zabawniej. Jedyny normalny z was, to Pierwszy Wielki. To się akurat musiał dzisiaj ożenić, no. Trzeba było zostać w Stuttgarcie i pracować u twojej babci.

- Eeeee, nudno by ci w życiu było.

- Mam was! - O cholera! Severin zagląda pod naszą palmę, a minę ma wypisz wymaluj jak Gargamel, który dopadł w końcu Smerfy. Zrywamy się na równe nogi.

To będzie bardzo długa i naprawdę dziwna noc!

A wiecie, co jest w tym wszystkim najlepsze?

Domyślcie się...

**********

Nie jestem dobra w pożegnaniach i podziękowaniach. To chyba dopiero czwarte/piąte opowiadanie w mojej karierze, które doprowadziłam do tego pięknego słóweczka END. Powiem więc chyba tylko, że niesamowicie Wam dziękuję. Tym, które zostawiały po sobie ślad pod rozdziałami, dając niesamowitego kopa do dalszego pisania, jak i tym, które po prostu były tutaj ze mną. Dziękuję, dziękuję i jeszcze raz dziękuję. Mam nadzieję, że polubiłyście tę niemiecką ferajnę choć troszeczkę. Szczególnie Andusia-dzidziusia, który z upierdliwego bachorka stał nam się nagle chyba całkiem porządnym facetem. Andi, czekamy teraz na taką przemianę w rzeczywistości.

Długo zastanawiałam się nad tym epilogiem. Mogłam go zamknąć jednym, prostym zdaniem, dając Wam moją wersję wydarzeń. Postanowiłam jednak tego nie robić. Podobnie jak wcześniej, ukryłam w tekście wskazówki, które jeśli będziecie chciały, mogą Wam przedstawić moją wizję zakończenia, ale możecie też przeczytać ją po prostu na swój sposób. Co tylko chcecie. Andi jest do Waszej dyspozycji.

Jeszcze raz dziękuję bardzo za Waszą obecność i jeśli jeszcze nie macie mnie jakoś bardzo, bardzo dość, to wraz ze startem Pucharu Świata zapraszam tu:

http://scratching-to-stay-alive.blogspot.com