6. Niedobrze mi...

Dla Mouse, z wiadomych powodów :-P

dzień szósty

ONA

Jeśli kiedykolwiek przyjedzie mi do głowy tak durny pomysł, jak 'a może by tak zostać mamusią', błagam, przypomnijcie mi ten dzień!

Ciężko orzec, kiedy tak naprawdę zaczęła się ta katastrofa, kiedy doszczętnie straciłam panowanie nad tym małym, przebrzydłym diabłem wcielonym z blond włoskami, buźką cherubinka i boską klatą.

Pierwszy spory błąd popełniłam już chyba minionego wieczora, rezygnując z mojej standardowej piżamy ze Snoopim na rzecz czerwonej, koronkowej haleczki, która nieco mniej drażniła swędzącą jeszcze skórę. Z niezawodną kreskówką przy boku chyba lepiej zniosłabym tę kompromitację.

Drugi wielbłąd przydarzył mi się wraz z nadejściem porannych promyczków, ochoczo zwiastujących kolejny słoneczny dzień na wyspie. Trzeba było spać przynajmniej do końca wakacji.

Mruknęłam, sapnęłam, pomyślałam, że tuzinem przeróżnych opakowań lodów w zamrażalce zażegnam przynajmniej jeden kryzys, po czym delikatnie rozchyliłam powieki...

Dwie duże, wyłupiaste kulki w odcieniu idealnej czerni wgapiają się prosto we mnie. Mamusiu kochana! Mrugam nerwowo, mając nadzieję, że to jedynie koszmarny sen, że ten potwór lada moment zniknie z mojej poduszki, ale nie! On nadal tam siedzi. W dodatku jest włochaty i ma osiem puchatych odnóży. Jedno dziwnie przechylone w moją stronę. Zamieram w bezruchu, choć o wiele rozsądniej byłoby zwiać, gdzie pieprz rośnie. Chyba zapominam oddychać. A toto siedzi dalej i gapi się na mnie. No po prostu się gapi. Dobrze, że nie pełznie, bo chyba bym padła na zawał.

Dusze się, nabieram więc haustem powietrza, ruszając się przy tym nieznacznie. Rusza się moja głowa, rusza się i włochacz!

- Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! Andi ratuj! Andiiiiiiiiiiii, aaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaaa! Potwór!!! Aaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaa – nie ma bata, usłyszeli mnie nawet w Polsce.

Wyskakuję z łóżka niczym oparzona – albo ugryziona przez tarantulę – i zwijam się w kłębek w kącie, praktycznie nie przestając się drzeć. Wciąż nie potrafię oderwać wzroku od tego czegoś na moim łóżku. Poruszy się? Podlezie tutaj na tych swoich straszliwych, długaśnych i futrzastych nogach, żeby mnie ukąsić?

Europejskie pająki ponoć nie są śmiertelne.

- Andiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!

- Jest szósta rano, nie drzyj się, głupia. - Gdybym nie była taka przerażona, to bym się obraziła za tą głupią. Gdybym nie była tak przerażona, od razu zauważyłabym ten jego bezczelny, triumfalny smirk pod nosem. Gdybym nie była tak przerażona, to bym zobaczyła, że znów paraduje w samych bokserkach, ma uroczo potarganą czuprynę i słodko zaspane oczęta.
- Andi, potwór! - skomlę, wskazując palcem na puchatego olbrzyma na poduszce. - Zabij go... - Gdybym nie była tak przerażona, zorientowałabym się, że żaden europejski, a może nawet i tropikalny pająk nie może być taki wielki.

Dopiero po chwili dociera do mnie, co się dzieje. Tak, teraz już doskonale widzę ten złośliwy, pobłażliwy uśmieszek, a jednak znów przestaję oddychać, kiedy jedno patyczakowate odnóże dotyka mojego policzka.

Wystraszyłam się pluszaka!

- Proszę bardzo, księżniczko. - Rzuca kpiąco, tak po prostu pochylając się nade mną i składając buziaka w miejscu, które przed chwilą miziała noga zabawki. Nie wiem co gorsze! Chyba tarantula. Nawet prawdziwa! - Ładna piżamka! - dodaje po chwili, stojąc już przy drzwiach, po czym puszcza mi oczko i wychodzi.

Jestem bardziej czerwona niż moje włosy i koronka.

Nie kładę się już spać. Za dużo wrażeń, jak na jeden poranek. Kąpię się, uprzednio dziesięć razy oglądając wannę, czy nie czai się w niej jakaś kolejna, jakże zabawna niespodzianka, po czym idę na plażę na spacer. Po powrocie zastaję idiotę w kuchni, który serwuje mi śniadanie, z prześmiewczym grymasem oznajmiając, że to potrawka z upolowanego rano ptasznika. Haha, uśmiałam się, serio! Wbrew pozorom jajecznica i owocowy koktajl są naprawdę wyborne. Może już się zemścił? Może da mi wreszcie spokój?

Za kilka godzin okaże się, że nic z tego. Marzenia ściętej głowy.

Dochodzi druga popołudniu, kiedy z westchnieniem odwracam ostatnią stronę kolejnej skandynawskiej mistrzyni papierowych zabójstw. Szkoda tylko, że wszystkie te zbrodnie prędzej, czy później zostają ukarane. Czyli nie ma szans na to, że będę mogła dalej wygrzewać tyłek na cypryjskiej plaży, kiedy zamorduję tego bałwana? Ok, gdyby był bałwanem, to już dawno by się roztopił.

Serio staram się nie zwracać na niego uwagi, szczególnie że doskonale wiem, iż burak robi to z najczystszą premedytacją. Później będzie jęczał gorzej niż ja trzy dni temu. Tyle że ja byłam przekonana, że jestem posmarowana, on celowo się nie smaruje i siedzi w tym basenie już chyba z drugą godzinę.

Niech się spiecze, a co mi tam!

Kurczę, płacą mi za opiekę nad tym półgłówkiem

- Andreas wyłaź, albo chociaż ubierz coś na ten swój ograniczony łeb – burczę, podnosząc się niechętnie z leżaka. Nie zwraca na mnie uwagi, ani ciut ciut. No proszę, jestem niewidzialna. – Wellinger, do diabła! – Zerka na mnie znad zsuniętych lekko okularów i cieszy się jak wielkie dziecko

- Jeszcze pięć minut, mamusiu. – Co za bezczelny gówniarz! Jakbym miała wydać na świat takiego olbrzyma, to raczej nie przeżyłabym porodu.

Odbija się tymi swoimi długaśnymi, chuderlawymi niemal jak u tego pluszowego pająka (tylko mniej owłosionymi) nogami i po prostu odpływa. No normalnie, gdybym mogła, to kopnęłabym go w ten zgrabny zadek.

Rozsiadam się więc wygodnie na skraju basenu i czekam. Pływa, taplając wielkimi łapami wszystko i wszystkich. To znaczy wodą, ale przez machanie kończynami. Mam wrażenie, że jest równie wysoki co durny.

- Andi, proszę, nie wygłupiaj się. Wyjdź. Dostaniesz udaru i się poparzysz. Chcesz się czuć i wyglądać jak ja?

- Nigdy w życiu. - Osz ty, padalcu!

Kolejny mój klapek ląduje na jego głowie, a on stwierdza, że najwyraźniej taka zniewaga krwi wymaga, bo chwilę później moja noga znajduje się w zakleszczu jego dłoni, a cała ja w wodzie. Właściwie to pod wodą. Baseny są fajne, ale nie do góry nogami. Kopię, szarpię, biję, a przy okazji wypijam chyba z połowę tego cudownego, chlorowanego płynu. W sumie lepiej niż w morzu, przynajmniej się nie zasolę. Ostatni raz próbuję się wyrwać. Silna bestia. Nabieram więc w płuca jak najwięcej powietrza i przestaję oddychać. Z początku nic się nie dzieje, ale kiedy wynurzam się na powierzchnię z szeroko otwartymi, wyłupiastymi oczami i nieruchomym ciałem, pana dowcipnisia skręca ze strachu.

- Cholera, Vilma, cholera. Vilma, proszę, oddychaj! - Puszcza mnie gamoń i pochyla, aby wziąć na ręce i wynieść na ląd. W tym samym momencie na jego nosie ląduje jednak wydobywająca się z moich ust fontanna.

- Masz za swoje, żartownisiu- prycham. Jest wściekły. Bardzo wściekły. - A teraz wyłazimy, bo nie mam ochoty przez kilka kolejnych dni cię smarować maściami na poparzenia. - Chwytam go za rękę, a on... - Ała!!!

Ugryzł mnie, dacie wiarę? Najnormalniej w świcie mnie ugryzł. Po prostu wziął te swoje białe ząbki, stworzone wprost do szczerzenia przed kamerami i mdlejącymi na ten uśmiech nieletnimi, i zatopił je w moim ramieniu.

Kanibal, kurde, czy jaki wampir z rozregulowanym celownikiem?

***

dzień wyjazdu

ON

Nie wierzę, no nie wierzę, że po tym wszystkim ty wciąż jesteś z Severinem.

- Idiota, idiota, idiota... Palant! - No dobra, może chciałbyś o tym pogadać, co? Może znajdzie się ktoś litościwy, który zechce tego wysłuchać? - Kretyn! - Kopnięty w przypływie złości kamyk toczy się przez moment, aż w końcu ląduje w klapku Pierwszego Wielkiego, który omal się przez to nie wywala. Ojej. Nie jestem w stanie ukryć złośliwego uśmieszku, który mimochodem wykwita na moich ustach. Richardo odwraca się w naszym kierunku i rzuca tylko krótkie 'to bolało, Andi'. Och, mam się przejąć? Mnie tam boli widok jego i tej żyrafy, co to ze dwie głowy go przewyższa. Nie twierdzę, że coś nie tak z jej wzrostem. O nie! Wręcz idealny... i te nogi do nieba... ale dla takiego Wanka, albo dla mnie. Wiesz, Vil, przysięgam już nigdy nie mówić nic złego na twój wzrost. Krasnale są słodkie. - Kretyn! - Freitag wygląda, jakby nie wiedział, czy skrócić kogoś o głowę, czy tylko się obrazić. - To nie o tobie, Richi. Ja jestem debilem. - O proszę nawet żyrafa się zaciekawiła. Zerkam na ciebie. Idziesz sporo przed nami, wtulona w ramię uradowanego Freunda, ale jakaś taka smutna. Cholera jasna! Wracam uwagą na kumpli. - Bałem się, że wybierze Severina i w sumie, matoł, sam ją zmusiłem, aby wybrała jego! Bałwan! Bałwan! Bałwan! W dodatku wyszedłem na skończonego dupka, który najpierw ją przeleciał, a chwilę później powiedział sajonara - omal nie wpadam pod samochód z tego wszystkiego.

A ty tak po prostu jesteś sobie dalej z Severinem?

No ale jak ktoś jest dureń, to ma teraz za swoje. Trzeba było trzymać i nie puszczać, a nie głupoty pleść. Ale my w pleceniu głupot to chyba Miszczami Olimpijskimi jesteśmy!

- Piąteczka, bracie! - wyrywa się Ryśkowi. No właśnie o tym mówię. Ej, Vil, ty znasz polski, nie? Wiesz może, co oznacza słowo szumowina? Brzmiało trochę na obelgę. Na szczęście nasz naczelny uwodziciel prawie z gracją wybrnął z własnej głupoty. - Nie to, żebym ja coś z Vilmą. Broń cię panie. – Bo go z łóżka z krzykiem wywaliłaś, wyzywając od kanalii. Czy szumowina i kanalia znaczy mniej więcej to samo? - Mnie interesują tylko blondynki.

- Serio, Richi? Czyli zupełnie, ale to zupełne nie obchodzi cię, że pewna przepiękna, rudowłosa istota, z którą planowałeś brać ślub stoi po drugiej stronie ulicy? W dodatku z małym dzieckiem - wtrąca się nagle Wanki.

Oj chyba jednak obchodzi, i to bardzo, bo nam się biedak aż zapowietrza. W dodatku z wrażenia chyba nawet nie zanotował, że ten dzieciat to tak ze trzy, cztery lata już ma. W każdym razie to, co dzieje się przez kolejnych kilka minut zdecydowanie mnie przerasta - a jak wiadomo, do najmniejszych nie należę - i gdybym nie spędził z tymi baranami ostatniego roku, pomyślałbym, że to grupka pacjentów z najcięższymi przypadkami, którzy nawiali z pobliskiego psychiatryka.

Andi starszy, próbując zwrócić na siebie uwagę pięknego rudzielca, zaczyna machać. Ewentualnie zebrało mu się na południowe ćwiczenia, bo jego ruchy znacznie bardziej przypominają robienie pajacyków. W dodatku od tego sportu to aż mu się koszulka do góry zadziera. Miedzianowłosa co prawda go nie widzi, ale za to jakieś trzy dystyngowane, starsze Angielki z oddaniem kontemplują sobie teraz wankowy kaloryfer. Co tam, to i tak dopiero początek.

- Mam syna! - Nawet Wanki przestaje się gimnastykować. Głos Freitaga przepełniony jest takim przejęciem, dumą i wzruszeniem, że gdyby nie fakt, iż zrobił właśnie z siebie ostatniego półgłowka, który albo nieszczególnie uważał na zajęciach z biologii, albo ma poważne kłopoty z matematyką, nawet ja musiałbym przyznać, że było to najbardziej rozbrajające i słodkie wyznanie na świecie. No chyba, że... W końcu to Pierwszy Wielki, kto go tam wie, co zmajstrwał te cztery lata wstecz. - Mam syna i najpiękniejszą przyszłą żonę na świecie. - Ups, to chyba za dużo dla coniektórych.

Żyrafa zaczyna wrzeszczeć. Jak się okazuje, szumowina i kanalia to raczej coś podobnego. Podobnie jak: burak, palant oraz dupek. I raczej nie są to pieszczotliwe zdrobnienia. To ostatnie to nawet słyszałem ostatniej zimy w Zakopanem. Jakaś niezwykle miła, polska nastolatka poprosiła mnie o autograf, a ja jej powiedziałem, że niezmiernie mi przykro i bardzo bym chciał, ale niestety strasznie się śpieszę i może później - no a przynajmniej coś w tym guście - a ona zamrugała tymi swoimi, ważącymi chyba z tonę rzęsami i wbijając mocno w śnieg obcasy, które nie chciałbym, aby wbiła we mnie, nazwała mnie dupkiem. Ha! Teraz dupkiem jest Richard. No i o ile wyzwiska blond ślicznotki przyjmuję z cichą satysfakcją, o tyle dużych, krokodylich łez w jej ślicznych oczętach już nie. Biorę zamach i chwilę później mój szanowny kolega - odwieczny wzór i mistrz podrywu - leży już na ziemi, trzymając się za krwawiący nos.

- Ali, stój! - Chcę biec za galopującą w stronę hotelu żyrafą, ale zatrzymuje mnie twój głośny pisk. Patrzysz uradowana na ryśkową rudą, yyyyy... niezły masz zapłon, i zachowujesz się gorzej niż Wank. Z jeszcze większym zdziwieniem odkrywam, że ona robi to samo. W końcu padacie sobie w ramiona, gdzieś na środku ulicy i robicie rumor jak ze trzy Wanki. Szaleństwo.

- Chłopcy, to jest Basia. Basiu, to są chłopcy - przedstawiasz nam ją w końcu. Jakbyśmy niby jej nie znali. Gwarantuje ci, że Freitag zna ją znacznie dogłębniej lepiej niż ty.

- Cześć chłopcy... Cześć Severin. - Nie dość, że śliczna, to jeszcze spryciula. Wbija maślane oczęta we Freunda, a jednak widzę, jak przelotnie acz uważnie zerka na Ryśka. Skupiam więc uwagę na tobie, doszukując się jakichkolwiek oznak zazdrości. W końcu znacznie ładniejsza dziewczyna udaje zainteresowanie twoim facetem, a ten bardzo nieudolnie zgrywa, że go to wcale a wcale nie cieszy. Ale ty stoisz troszeczkę dalej, uparcie uciekając dłonią od próbującej złapać cię ręki i oczami od błagającego o wybaczenie spojrzenia. Jednyną osobą, którą naprawdę skręca teraz z zazdrości jest Richard Freitag.

- Ej, a skąd wy się tak w ogóle znacie? - Pyta nasz naczelny cassanova, próbując jakkolwiek zwrócić na siebie uwagę dziewczyny. Poderwij ją na złamany nos, kanalio. Rudolf czerwononosy.

- Z Blogspota - rzucasz, jakby to była najoczywistrza oczywistość, a kiedy odpowiada ci pięć zdezorientowanych spojrzeń, dodajesz: - No błagam was, przecież to najlepsza knajpa w Hiza. Jakie tam się historie rozgrywały, to nawet te polskie Sofy i Morskie Oka mogą się schować. A jak jeszcze Axu tam bywał... - Prawdę mówiąc, nie mam bladego pojęcia, kto to Axu, ale wam obu oczy tak lśnią od samego wymówienia tego imienia, że musiał być naprawdę gość. Może nawet lepszy od Pierwszego Wielkiego! Nie ma zmiłuj, muszę odwiedzić tego Blogosopota.

- Bacia... Bacia, loda. - Podbiega nagle do nas mały brzdąc i, ciągnąc rudzielca za spódnice, woła na całe gardło.

Nie wiem, czy mam się śmiać na widok uwielbienia i oddania, które zapala się nagle w oczach Richarda - rozumiem, że żaden przyjaciel go nie oświeci, iż to raczej nie jego syn? - czy rozpłakać na widok twojej wymownej minki. Nie dasz mi o tym zbyt szybko zapomnieć, co nie? Właściwie to sam chyba nie zapomnę, bo wciąż na sam napis 'Gelateria' wnętrzności podchodzą mi do gardła.

Szóstego dnia naszych wakacji nauczyłem się dwóch niezwykle ważnych rzeczy. Nawet lekkie, zabawowe ugryzienie kończy się wizytą u lekarza.

Zeżarcie dwunastu opakowań lodów również!

###

W którymś momencie wojna chyba faktycznie zaczęła wymykać nam się z rąk i robić nieco niebezpieczna. Ty wylądowałaś u hotelowej pielęgniarki, a ja postanowiłem troszeczkę cię udobruchać.

Zrobię ci obiad!

Otworzyłem lodówkę - nic ciekawego. Otworzyłem zamrażalnik i aż mi oczy zalśniły.

Spryciara! Myślisz, że pokonasz mnie stosem lodów? No to się przekonamy, księżniczko!

Pierwsze dwa kubełki były całkiem smaczne i na szczęście dość niewielkie. Wtrąbiłem je więc z przyjemnością. Czekolada i wanilia - mniam! Kolejne dwa okazały się nielada wyzwaniem. Gdzieś pod koniec jabłkowego sorbetu doszedłem do wniosku, że chyba przez rok nie tknę już ani odrobinki tych roztapiających się słodkości. Przy piątym i szóstym walczyłem z pokusą spuszczenia całej reszty w sedesie. W rezultacie mleczno-kawowe pudełeczko numer siedem i jakieś ciemne numer osiem posłużyły głownie za narzędzie upstrzenia stołu, krzeseł, podłogi i samego siebie. Chyba się przykleiłem do kafelków tymi ulepkami. Adwokatowych, malagi i tiramisu po prostu nie byłem już w stanie w siebie wmusić. Wylądowały w toalecie, ale wylizałem pudełka, więc moje śliczne blond włoski były w maladze i czymś o zapachu alkoholowych jajek. Fuj.... chyba zrobiłem się zielony na twarzy, ale wygrałem! Usiadłem na doszczętnie upaćkanej ziemi w kuchni, otworzyłem dwunaste pudełko - straciatella - i ze łzami w oczach wpakowałem do buzi pierwszą łyżkę. Zjadłem gdzieś z połowę, kiedy wreszcie wróciłaś do domku.

- Jeżeli nie najadłeś się moją ręką, to za pięć minut idziemy na obiad - krzykęłaś, wchodząc do salonu, po czym ruszyłaś do aneksu kuchennego i zamarłaś.

Próbowałem się uśmiechnąć do ciebie złośliwie, ale brzuch tak mnie rozbolał, że jedynie zgiąłem się w pół i jęknąłem.

- Niedobrze mi...

Lodowa mieszanka prosto z mojego brzucha wylądowała na twoich fioletowych klapkach.

**********

Tylko mi nie mówcie, że się nie wygadałam odnośnie trójkącika :)
Piszę z telefonu, więc za różne dziwne rzeczy z góry przepraszam i za to, że moje blogowe nadrabianie tak powli idzie. Ale idzie :D
Natomiast jakby ktoś chciał udomawiać ze mną pchlarza Kota, a nie wiedział jeszcze, to rozbrykane bliźniaki Stoch zapraszają: http://diablonocka.blogspot.com