5. Ja chcę loda!

dzień piąty

ON

Sama tego chciałaś, księżniczko, będę najbardziej upierdliwym bachorem świata.

Zgoda, może macie rację. Może troszeczkę przesadziłem, nie przeczę. Ej, ale tylko troszeczkę! No sorry, sami przecież widzieliście, jak to wszystko wyglądało. Tu uroczy wieczór w jacuzzi, tam ona rozłożona wygodnie w wannie – w kostiumie, żeby nie było – a ja siedzący na brzegu i oblewający ją – a przy okazji całą łazienkę – wodą. Ona na łóżku w samej bieliźnie, ja bez... koszulki, zboczeńcy, koszulki niby przypadkiem cały umazany w tej jej piance. Te wszystkie wygłupy przepełnione po brzegi podtekstami. Flirtowała ze mną, kurde. No flirtowała, no! Powiedzcie, że flirtowała... Jakoś jak jej śniadanie do łóżka zaserwowałem z jakimś tam biało- różowym badylem wepchniętym do wazonika, to gęby nie darła, że ją napastuję.

A później jeszcze wyskoczyła z tym 'za wcześnie'. No błagam, kto przy zdrowych zmysłach mówi w dzisiejszych czasach, że cztery dni znajomości to za krótko na sex? Nigdy nie jest za wcześnie, niech spyta Richarda, cnotka jedna wkurzająca, jak mi nie wierzy. To co ja biedny miałem sobie pomyśleć, co? Z epoki wiktoriańskiej księżniczka się wyrwała, albo normalnie w świcie nie o czas jej chodziło, a o zwykłą zazdrość. W bufiastych sukniach nie chodzi, to postawiłem na to drugie i stwierdziłem, że co mi tam szkodzi. Piękna to może ona nie jest i wkurzająca co niemiara, ale przecież żenić się z nią nie zamierzałem. Chwila przyjemności i po krzyku...

No to mam przyjemność!

Jak se namaluję chyba, bo nie dość, że ruda jędza się wredną, nieczułą i beznadziejnie poukładaną ropuchą okazała, to jeszcze – oczywiście – Ali musiała się prawdy dowiedzieć i jedynie jej śliczne, blond włoski zdążyły mi przed oczami mignąć, a w uszach zabrzęczeć: 'siedemnaście lat, co za obciach'.

I na tym się oto moje miłosne podboje skończyły.

Jak widać, tylko Pierwszy Wielki posiada takie moce, żeby jednocześnie kilka panienek zbajerować, a później wszystkie po kolei zaliczyć i wyjść z tego bez szwanku. Fuksiarz przeklęty! Ja poległem po jednym, głupim pocałunku. Pocałunku, którego przecież wcale nie chciałem. Żal mi się krasnala zrobiło. Takie toto małe, brzydkie i kujonowate, że kto tam ją wie, czy się w życiu w ogóle całowała. Miły chciałem być, to mam. No i do głowy mi nie przyszło, że moja bogini może przyleźć godzinę wcześniej. Na szóstą się umówiliśmy – normalnie to jeszcze prysznic bym zdążył wziąć po wszystkim – ale ta oczywiście sobie wymyśliła, że Vilmusia pomocy w kuchni potrzebuje i ją przywiało w najmniej odpowiednim momencie.

Jaki z tego morał?

Przeklęta ogrzyca!

Już ja jej się odwdzięczę.

- Loda! Ja chcę loda! - Omal się zołza nie wywala, kiedy niespodziewanie zatrzymuję się na środku chodnika i ciągnę ją za tę ryżą kitkę wiewióry. Mówię o kucyku na głowie, żeby znowu nie było, że ten Wellinger to gówniarz niewyżyty, co to się bez powodu na biedne niewinne niewiasty rzuca. - Loda! - Z satysfakcją patrzę, jak rzednie jej mina, a pięści delikatnie się zaciskają. Tupię więc mocno nogą, po czym rozsiadam się na ziemi i walę rękami w beton. Kilka przechodzących obok pań rzuca nam pełne politowania spojrzenia, księżniczka się czerwieni, ze złości albo wstydu, i ukrywa twarz w dłoniach. Ciągnę ją za spódnicę i drę się jeszcze głośniej. Rozgląda się bezradnie w poszukiwaniu jakiegoś stoiska albo sklepu, ale sam szmelc z pamiątkami. Wygląda więc, jakby się miała rozpłakać, próbując zmusić mnie do wstania, albo chociaż wyrwać swoją kieckę z zakleszczu mojej dłoni. Nic z tego, w rezultacie traci tylko buta. Będziesz szła boso, jędzo. - Ja chcę loda! - Puszczam oczko jakiejś słodkiej blondi, która przemyka koło nas, ale szybko przypominam sobie Ali i robi mi się smutno. Wredna ropucha ukradła mi szansę na szczęście. - Kup mi loda!

- Dobrze, że nie zrób – mruczy pod nosem rudzielec, ale dociera to do moich uszu. I to ja jestem ten niegrzeczny, tak? Przez moment normalnie mnie wcina, więc bezwiednie rozluźniam uścisk, a ona wyrywa się i kuśtykając w jednym bucie umyka na bezpieczną odległość. Zanim zdążam się zorientować, ściąga drugi i obrywam nim w głowę. - Sam se kup, pajacu jeden!

 - Ej, czekaj na mnie. Jesteś moją nianią, musisz mnie pilnować, bo mogę na przykład wpaść pod samochód – wrzeszczę, kiedy ta tak po prostu próbuje uciec do hotelu. W pierwszej chwili chyba chce mnie zignorować, ale w końcu przerażona wbiega za mną na jezdnię i siłą wciąga na chodnik, tuż przed maską jakiegoś wkurzonego pukającego się w głowę kierowcy.

O kurde, oni tu jeżdżą po lewej stronie!

- Idiota! Idiota! Idiota – wrzeszczy na pół Cypru i gdyby miała trampolinę, to chyba mocno zdzieliłaby mnie po łbie. - Kretyn!

Aż do samego wejścia na teren hotelu nie puszcza mojej ręki. Jest wściekła. Myślę, że bardzo.

Rany, histeryczka jedna, przecież się koleś zatrzymał. Nie potrąciłby mnie.

Chyba trzeba będzie jej jakoś poprawić humorek.

***

dzień wyjazdu

ONA

- A żebyś wiedział, że żałuję! Przynajmniej prawdziwy facet z niego, a nie taka, kurde, dupa wołowa jak ty! Przepraszam, tak bardzo mam ochotę cię pocałować, ale nie wiem, czy mogę. Pffffff! Weź ty się spytaj Wellingera, jak to się robi!

Trzaskam głośno drzwiami i z impetem opadam na łóżko, chwytając w dłonie poduszkę, aby schować w niej swoją mocno zaczerwienioną twarz. Kurczę, pościel wciąż pachnie Severinem…

Pogodziliśmy się, wiesz? Jest pięknie. A nie, sorry, było pięknie. Bo jak się jest durną Vilmą, to się tak ma, że najpierw się chrzani, co ślina na język przyniesie, a dopiero później może łaskawie zaczyna się myśleć. Albo też i nie. Tym razem mi się udało, tylko niestety dopiero po tym, jak rozzłoszczony blondyn opuścił nasz pokój. W dodatku tak kiepsko mi się pomyślało, że wybiegłam na korytarz i wykrzyczałam mu to wszystko.

Brawa dla mnie!

Chyba znów jesteśmy pokłóceni.

I tylko Freitag wyszedł na tym wszystkim najlepiej. Gdzieś tam w trakcie moich wrzasków z jaskini rozpusty wyłonił się bowiem jego rozczochrany, uchachany łeb, błysnął dołeczkami i z szelmowskim uśmiechem oznajmił: ‘zawsze do usług, Vil’.

Tak, Rysiu, bo ja za mało mam użerania się z tymi dwoma pajacami, a ty za mało jeszcze co niektórym podpadłeś. Choć trzeba przyznać, że jesteś uroczo najmniej skomplikowaną istotą na tych wakacjach.

W przypływie złości zrywam całe posłanie i upycham je na samiusieńkim dnie szafy, dodatkowo zatrzaskując jej drzwi mocnym kopniakiem, po czym zakrywam goły materac kolorową narzutą i wracam do poprzedniej pozycji.

Lepiej!

Przynajmniej przez chwilę.

Leżę z zamkniętymi oczami, wsłuchując się w przyjemną ciszę, która w końcu wypełniła nasz domek. Wszystkich gdzieś wcięło, łącznie z moim własnym, obrażonym chłopakiem.

Chłopak – jak zabawnie to brzmi. Wakacyjny romans… Nie, to chyba jeszcze zabawniejsze, zważywszy na okoliczności. Czy on nie zdaje sobie sprawy, że za jakieś dwanaście godzin powiemy sobie ‘do zobaczenia’, i że to zobaczenie pewnie nigdy nie nastąpi? Nie wierzę w związki na odległość. Nie wierzę, że coś, co dzieli prawie pięćset kilometrów, ma szansę przetrwać.

A może po prostu nie czuję tego samego co on?

- Robisz porządki? – No właśnie! Może to jest właśnie powód, dla którego powrót do Stuttgartu jawi mi się jako kres tej przygody?

Nie jestem w stanie się ruszyć. Nie podnoszę nawet powiek. Jedynie serce zaczyna dziwnie galopować, a w uszach wciąż rozbrzmiewa to jedno, tak znamienne zdanie.

Chyba się z tobie zakochałem.

Zgrzyt zamykanego zamka.

To się może co najwyżej źle skończyć!

Czuję delikatnie ugięcie materaca tuż obok siebie, ale wciąż nie otwieram oczu. Jakby bojąc się tej konfrontacji.

Próbowałeś wmówić mi, że to ja jestem tą złą, że swoim wyborem doprowadzam do bólu i wściekłości, którą ty musiałeś czuć zaledwie paręnaście minut wcześniej. Ja wcale taka nie jestem, Welli. No i przecież znasz swojego szanownego kolegę. Rycerz w lśniącej zbroi, cholera! Tak naprawdę to nikt nie dał mi prawa wyboru. To Severin, praktycznie od samego przyjazdu, zaczął o mnie zabiegać. Wyciągał na wieczorne spacery po plaży i niezapomniane zachody słońca, czarował pięknymi słówkami oraz bukietami kwiatów. To on odważył się chwycić mnie za rękę, a później pocałować. To on wymarzył sobie, że to nie tylko przelotna, letnia znajomość, ale coś co przetrwa powrót do Niemiec. Z drugiej strony, poza krótkim ‘jak mówię prawdę, to umówisz się ze mną na randkę’ nie miałam najmniejszych przesłanek o uczuciu silniejszym niż przyjacielska sympatia. Spędziliśmy sami tyle czasu, było tyle okazji, żeby powiedzieć mi o tym wcześniej. Nie mówię, że nie wybrałabym wtedy Seva. Bo masz rację - boję się tej różnicy wieku. Tego szaleństwa młodości, tej niepewności i oceny innych. Może nie jestem jak Alicja, która kilka pocałunków z młodszym o trzy lata chłopakiem uważa za obciach, ale na przepaść siedmiu, ośmiu lat nie sposób być obojętnym. Nie wiem, co bym zrobiła wiedząc wcześniej, ale przynajmniej miałabym wówczas jakiś wybór…

Teraz jest już za późno!

A jednak nie reaguję krzykiem, na delikatny dotyk na moim ramieniu. Wstrzymuję tylko oddech,  kiedy dłoń przemyka na szyję i  dekolt. Niemal czuję ten uśmiech, kiedy palce przesuwają się po wyblakłej w opaleniźnie buźce.

Wellinger is sexi! – przypomina mi się druga część tego twojego kretyńskiego pomysłu i zaczynam się śmiać. Pamiętam, jak Severin się zezłościł na widok tego napisu. Chyba byłam ślepa na jego niesamowitą zazdrość. Wciąż jestem i jeszcze trochę pobędę.

Otwieram w końcu oczy i odwracam głowę w bok, napotykając się na to niebieskie spojrzenie. Tak czytelne i wymowne tym razem.

- Powinieneś stąd iść. – Nie wiem, jakim cudem udaje mi się wydusić z siebie te słowa. Mimo wszystko staram się jeszcze myśleć racjonalnie. Pamiętać, że choć się pożarliśmy, to jednak wybrałam, albo raczej los wybrał, kogoś innego.

- Powinienem, ale chyba nie chcę. – No żesz kurde mol, teraz nagle musiał zrobić się tak odważny i pewny siebie, tak? A wcześniej to lepiej było zgrywać nieopierzonego, nieprzystosowanego do świata dorosłych gówniarza?

W dupę se wsadź tę swoją inicjatywę i, cholercia, zabieraj tę nogę spomiędzy moich ud, baranie jeden przebrzydły!

Przez chwilę chyba modlę się w duchu, żeby jednak przywiało tutaj Freunda, żeby przerwał to, co inaczej jest po prosu nieuniknione. Później zmieniam swe modły, aby pod żadnym pozorem tutaj nie przyłaził, bo tym razem nie będę już w stanie w żaden sposób się wytłumaczyć. Szczególnie, że moja błękitna sukienka zawisa właśnie na oparciu krzesła, a czarna koszulka sfruwa cichutko na ziemię koło łóżka. Zerkam szybko w stronę okna – zamknięte – po czym po prostu przestaję myśleć.

- Jak mnie wsadzą za molestowanie dzieci, to będzie twoja wina – śmieję się jakiś czas później, zataczając palcem kółeczka na tym wychudzonym i ładnie opalonym na cypryjskim słońcu ciele.

- Nie jestem już dzieckiem, jakbyś nie zauważyła.

Oj zdecydowanie zauważyłam.

Cholercia!

- Vilmuś! Vilmuś, kochanie, wpuść mnie, przepraszam. Porozmawiajmy, proszę. Przepraszam, przecież wiem, że nie żałujesz przegonienia tego taniego cassanovy, że wcale byś nie chciała nic z nim. Ty taka nie jesteś, jesteś porządna dziewczyna. Vilmuś, porozmawiaj ze mną. Kochanie! – Teraz Sev, serio teraz?

Zamieram w bezruchu częściowo podniesiona na pionu – jakbym chciała biec i z nim porozmawiać – częściowo wciąż spleciona z tym, z którym przeżyłam właśnie niezwykłe chwile. Czuję delikatny uścisk na swojej ręce, który z każdą sekundą jest coraz lżejszy.

- Idź do niego. Idź, Vil. Za kilka godzin będziemy w Niemczech, a ja w przeciwieństwie do Severina nie wierzę w związki na odległość.

A to chyba się w tobie zakochałem to co? Minęło już?

Zabolało, zabolało bardziej niż siarczysty policzek. Bardziej niż, jak ty ugryzłeś mnie w rękę szóstego dnia naszego pobytu na Cyprze.

*************

Znów bez części wspomnieniowej, bo coraz bardziej mi się wątek trójkącika rozrasta :D Tak - trójkącika, czworokącików tu nie ma... choć może się niedługo jeden pojawić :P Poza tym, już mi chyba nie powiecie, że nie ma wskazówek do trójkącika, bo tym razem jest ich naprawdę pełno.

A jakby ktoś jeszcze nie wiedział, a miał ochotę na moją walkę z udomawianiem burego sierściucha zwanego powszechnie Maciejem Kotem i na resztę polskiej bandy, to zapraszam tu: http://diablonocka.blogspot.com