Epilog vol. 2. Zaręczyny

Wiecie jaki jest problem w zagadkach w epilogu?

Mogą nigdy nie wyjść na jaw.

Chyba spodziewałam się, że więcej z Was zakwestionuje męskość Andusia-dzidziusia, nie uwierzy w jego ewentualne ojcostwo i spróbuje doszukać się drugiego dna tej historii. Tak, ten otwarty epilog polegał na tym, że w tekście był ukryty ewentualny drugi tatuś Vilmowego dzidziusia.

Ponieważ tylko Mouse nie dała się zwieść, a Vilma definitywnie zagroziła mi, że jeśli zostawię ją z łatką wielbicielek małolatów, to mnie skróci o głowę, postanowiłam tak na prawdziwy koniec przedstawić Wam moją wersję zakończenia.

Z dedykacją dla Mouse – żeby odzyskała wiarę w ludzi i Vilmę – dla Soumi – to nie Finowie, a ja Sylvią Day nigdy nie będę, ale kiedyś obiecałam chociaż spróbować coś takiego skrobnąć – i dla Emmy – ze względu na Andiego.

poranek po weselu

ONA

'Powietrze pachnie takim samym nonsensem
Jak wtedy kiedy poznałem Ciebie'

[Big Day; W dzień gorącego lata]

Cisza.

Przyjemna, spokojna cisza. Tak różna od minionej nocy przepełnionej wrzaskami Severina i nieustającym śmiechem Andiego młodszego. Dzieciak chyba naprawdę nieźle się bawił, nadstawiając karku za coś, czemu zupełnie nie był winien. Nikt nie był temu winien. Nad uczuciami i pożądaniem nie sposób zapanować, niezależnie od chęci, rozumu, czy czyjejś chorej zazdrości. Tak naprawdę to Severin chyba po prostu sam się doigrał, prosząc Wanka, żeby zamieszkał ze mną i Wellim. Nie mógł bowiem przewidzieć, że to nie ten Andreas okaże się zagrożeniem.

Może powinnam mu podziękować?

A może raczej zabić?

Wchodzę do kuchni, omal nie wywijając pokazowego piruetu na rozciapanej brzoskwini. No proszę, co niektórzy chyba wymyślili najprostszy sposób pozbycia się problemu. Tylko że ja naprawdę chcę tego dziecka. Nawet jeśli oznacza to wychowywanie go razem z Wellim. Skoro udało mi się wyprowadzić tego osiemnastoletniego, rozpieszczonego bachora na ludzi, to niby nie poradzę sobie z niemowlakiem? Bułka z masłem (bądź z bananem).

Apropo bananów, to wzdycham cicho i podnoszę z ziemi żółciutką skórkę, coby sobie przypadkiem zębów nie wybić, bo dzieciątko szczerbatej mamusi to się chyba może nieco wystraszyć. Wrzucam ją właśnie do kosza, kiedy przez drzwi tarasu gramoli się nasz naczelny wielkolud oraz bałaganiarz. W dodatku najwyraźniej po bieganiu postanowił sobie jeszcze nieco popływać, bo lezie teraz geniusz przez cały salon, pozostawiając po swoich wielgachnych stopach ogromne plamy wody. Brawo! I jeszcze nie ma koszulki, no bo przecież po co mu. Lepiej sobie nieco Vilmę podrażnić. Niech jeszcze te spodenki ściągnie, cobym mogła sobie jego zgrabny tyłek pooglądać.

STOP! Jestem rozsądną, poważną i zrównoważoną istotą. Przyszłą matką.

- Czy ty kiedykolwiek nauczysz się sprzątać? - burczę, schylając się po szczątki grapefruita.

- To zależy, czy moja piękna żona mnie odpowiednio zmotywuje – szepcze mi zaczepnie do ucha, po czym bierze z lodówki napój i siada po drugiej stronie blatu. Stoję przez chwilę z rozdziawioną buzią, próbując odnaleźć gdzieś mój rozum, który chyba sobie poszedł na jakąś wcześniejszą emeryturę czy coś.

- Odpowiednio zmotywuje, powiadasz? Piękna żona? - rzucam, unosząc jedną brew sugestywnie do góry i opierając się o kamienną przeszkodę między nami. Przybliża swoją głowę tak, że mogę bez problemu policzyć jaśniejsze plamki na jego ciemnych tęczówkach. - A masz już jakąś naiwną chętną?

- A wiesz, że jest nawet taka jedna. - Zagryzam lekko dolną wargę, próbując ukryć głupkowaty uśmiech. Całkowicie przestaję się sobie dziwić, że go wtedy pocałowałam i zaciągnęłam do łóżka. W sumie w tym momencie nie myślę już o niczym innym, jak powtórzenie tamtej szalonej nocy. Może to wariat i jakoś tak totalnie nie w moim typie, ale, kurka wodna, muszę przyznać, że przystojniacha z niego niezła, w dodatku ma w sobie jakiś taki magnes. To marinusowe szaleństwo młodości i severinowe poczucie odpowiedzialności. - Wiesz, lata za mną taka jednak zakochana bidula. Lata i lata. W dodatku siostra kumpla, to chyba nie wypada tak dziewczyniny zwodzić. - Po raz kolejny aż rozdziawiam buzię, ale tym razem mój rozum pracuje całkiem nieźle. Z tym wyjątkiem, że czuję się jakby mi ktoś mocno w niego przywalił, a później jeszcze doprawił z otwartej dłoni w policzek. Odsuwam się na bezpieczną odległość i odwracam pośpiesznie, aby nie zdążył zobaczyć szklistej mgły wypełniającej moje oczy.

Z tego wellingerowego 'Ślub, dzidziuś i wiecznie nadąsany Freund na karku' zostanie mi chyba jedynie wiecznie nadąsany Freund.

- Vil, czekaj! Żartowałem przecież. Vilma, ja... - Zagradza mi drogę, kiedy przeskakuję przez połówkę pomarańczy na ziemi i próbuję uciec do swojego pokoju. Kilak słonych kropel uwalnia się z mojego oka i sunie po policzku. Nie będę przy nim płakać, nie ma mowy. Schylam się po resztki owocu i po prostu rozpłaszczam mu je na czole. Pomarańczowy sok spływa po zaskoczonej, ale dziwnie szczęśliwej twarzy i opada na podłogę. Nie, chwila, krople soku nie mogą tak brzęczeć! Spoglądam w dół. Na malutki, błyszczący przedmiot z diamentowym oczkiem.

- Jak widać, Ryśkiem-romantykiem nie będę. Rola wielkiego przygłupa wychodzi mi nieco lepiej, ale przynajmniej jak cię teraz pocałuję, to się do mnie przykleisz na stałe – zaczyna, klękając na ziemi. Jejjjj, pierwszy raz jestem wyższa od któregoś z tych wielkoludów. Co prawda bardzo niewiele, ale zawsze coś. - Jak zdążyłaś już zauważyć, taki mały bałaganiarz ze mnie – MAŁY? Sorry Wanki, ty w żadnym wypadku i pod żadnym pozorem nie jesteś mały. - lubię dużo jeść i mam szczura, który wabi się Puszek. W dodatku dość parszywy ze mnie przyjaciel, bo obiecałem kumplowi pilnować jego dziewczyny, a później sam ją poderwałem. Ale za to mam podobno niezły tyłek, jedna ślicznotka mi to kiedyś powiedziała i naprawdę chciałbym móc zaopiekować się tobą i naszym dzieckiem najlepiej, jak potrafię. Vilmo...

- Tak, wariacie! Tak! - Nie czekam, aż skończy pytanie, po prostu pozwalam mu założyć pierścionek i przyklejam się do pachnących oraz smakujących pomarańczowym sokiem ust.

Chwilę później moja koszulka ląduje na ekspresie do kawy, a ja na blacie, oplatając nogami biodra Andiego starszego i przyciskając do siebie z całej siły. Gdyby nie to, że musiałabym nieco rozluźnić ten uścisk, chyba stopami pozbawiłabym go tych spodenek.

- Myślisz, że możemy mu dorobić bliźniaka? Ała, żartowałem! Przecież wiem, że to będzie dziewczynka...

W co ja się najlepszego wpakowałam?

- Czekaj, jak to było? Myślisz sobie, że pozwolę ci się bezkarnie macać? - rzucam z szelmowskim uśmiechem, rozsiadając się wygodnie na jego udach i przemykając palcami po brzuchu, którego mięśnie tworzą idealną literkę v.

Widzę błogi uśmiech i ogień pożądania w zasnutych mgłą rozkoszy oczach. Podsuwam się więc wyżej, kosztując słodyczy jego ust, po czym powtarzam wcześniejszą zabawę, tym razem zastępując jednak palce językiem. Cichy jęk dociera do moich uszu, kiedy samym koniuszkiem zataczam kolejne kółeczko wokół jego pępka. Zachęcona tą reakcją, pozwalam swoim ustom na dalszą wędrówkę po napiętym, gorącym i wyraźnie podnieconym ciele mojego narzeczonego. Smakuję go kawałeczek po kawałeczku, raz delikatnie, niemal samymi muśnięciami, zaraz potem znacznie mocniej i odważniej, pieszcząc wargami, drażniąc językiem i złoszcząc ząbkami. Jego dłonie wplatają się w moje włosy, jakby nie do końca zdecydowane czy pozwalać na dalszą cudowną torturę, czy zmusić do ponownego podciągnięcia do góry i przekręcenia na plecy. Ja z całą pewnością nie zamierzam przestawać, choć sama zaczynam drżeć z erotycznego napięcia. Za bardzo podoba mi się jednak to, co się z nim dzieję. Jaką mam władzę, kiedy na każdy mój ruch, dotyk i pocałunek reaguje coraz mocniej, głośniej i bardziej żywiołowo. Niespełna metr dziewięćdziesiąt wulkanu pragnień wijące się pode mną w czystej rozkoszy.

Wyobrażacie sobie Severina w takiej sytuacji? Obawiam się, że biedaczek spłonąłby żywcem ze wstydu na samo brzmienie słowa miłość francuska.

Z przyjemnością słucham jego pomruków zadowolenia, przechodzących w krótkie, rwane jęki, ledwo nadążające za szybkim i płytkim oddechem, aż w końcu gardłowego krzyku. Moje imię na jego rozchylonych ustach. Moje usta w szalonym tańcu na rozpalonej, wilgotnej skórze jego podbrzusza, zostawiające po sobie kilka wyraźnych, czerwonych śladów. Dłonie pieszczą jego uda, biodra, aż w końcu przez brzuch docierają do klatki piersiowej, gdzie bez problemu mogę wyczuć, jak szybko bije mu serce. Uśmiecham się błogo i ocierając się o niego niczym mały kociak, podciągam się do góry.

- Zabijesz mnie, Villuś – wydusza z siebie nieziemsko zachrypniętym i cholernie seksownym głosem.

Zaplątane dotąd w moje włosy palce mężczyzny w końcu się wyswobadzają. Przez moment gładzą mój policzek i lekko obrzmiałe wargi, po czym przesuwają się na plecy i zjeżdżają aż na pośladki. Przyciska mnie do siebie, jednocześnie unosząc się lekko do góry i napierając na mnie. Czuję go. Tak mocno, tak bardzo i tak blisko, że jeśli zaraz nie poczuję go w sobie, to zwariujemy obydwoje.

Chwilę później ląduję na plecach, a on na mnie. Patrzę w roziskrzone oczy, których nie pozwalam mu zamknąć i na szeroki uśmiech, kiedy wreszcie stajemy się jednością. Niewiele nam już trzeba. Kilka szybkich, mocnych ruchów i spazmatyczne Andi niesie się już po całym Cyprze. Całkowicie wyczerpani, ale z wyjątkowo szczęśliwymi buźkami opadamy na łóżko i splatamy swoje ręce.

- Gdzieś ty był przez te dwa lata?

- Tuż obok, mój maluszku.

- Wiesz co? - rzucam z szerokim uśmiechem chwilę później, przekręcając się na brzuch i muskając lekko jego wciąż jeszcze czerwony oraz gorący policzek. - Zapomnieliśmy zamknąć okno.

- No i dobrze, niech dzieciaki wiedzą, kto u rządzi – szepcze do mnie, po czym wydziera się na pół wyspy: - No i kto tu jest bogiem miłości, co Freitag? Ucz się od najlepszych, cieniasie!

- Ja ci dam cieniasa, ty baranie jeden. Zaraz się przekonamy, kto tu jest najlepszy!

- Ej, Vil, w co myśmy się najlepszego wpakowały?

- Nie wiem, ale obawiam się, że zaraz nas stąd deportują!